Te koop: deze Volvo V70 is écht net ingereden

Zo onervaren vind je ze bijna niet meer.

De Volvo V70 is een ideale auto voor families die niet willen omkijken naar hun auto. Er zit weinig sjeu aan, maar al je koters en pakkelari passen erin, het rijdt perfect en het blijft ook rijden. De eerste generatie V70 maakt nog net deel uit van de ‘baksteen-Volvo’s’. Omdat ze eruit zien als een baksteen, maar ook omdat ze zo stevig zijn als een baksteen. Ideaal voor als je met geen cent te makken toch een dikke familiebak op de oprit wil hebben. De grappen gaan dan ook dat exemplaren met 200 of zelfs 300 duizend km op de teller ‘net ingereden zijn’. Om nog maar te zwijgen over de écht ervaren exemplaren.

Goed, auto’s zijn auto’s en mechanisch euvel hoort erbij. De Volvo’s kunnen er bovengemiddeld goed tegen, maar des te lager de kilometerstand, nog altijd des te beter. Toch moet je echt goed zoeken naar occasion-V70’s met weinig kilometers op de klok. Op Autotrack is de minst ervaren V70, een exemplaar uit 2015 (wat bijna valsspelen is), eentje die 20.000 km erop heeft zitten. Netjes, maar het verbleekt bij een V70 uit 1998 in Illinois.

Volvo V70

Op het oog lijkt het zoals elke andere V70. Gewoon een groene baksteen. In Amerikaanse spec, dat dan wel. Dat betekent oranje reflectoren in de koplampen (wat er best tof uitziet), linksgestuurd, maar wel de units in mijlen. Bij deze: één mijl is 1,6 km. Dan heeft hij eigenlijk geen problemen, voor als je hem wilt importeren naar Europa, waar het metrische systeem wél een ding is. Het is pas als je je gaat richten op de staat van de auto dat het bijzonder wordt. Kijk eens naar de lederen bekleding bijvoorbeeld. Puntgaaf, alsof de stoelen niet zoveel bipsen hebben gezien. De auto staat zeer strak in de lak, het gaat om Emerald Green. Volgens de verkoper zitten er hier en daar wat kleine markeringen, maar geen grote schades. Oké, de onderkant heeft wel wat ruige randjes, waar vooral het roestmonster de auto lijkt te teisteren. Wordt er verder wel eerlijk bij vermeld.

Interieur

De reden voor de staat van de auto: als je niet rijdt, kan er ook niet zo veel misgaan. Dus moet je er niet mee rijden, wat een beetje tegen het ideaal van de V70 in gaat. Toch deed de eerste eigenaar van de V70 dat weinig, waardoor de auto net geen 8.200 mijlen (13.197 km) heeft geklokt. Bizar weinig voor een 21 jaar oude Volvo, helemaal omdat het gros van de Volvo’s op deze leeftijd gekocht werd voor lange stukken rijden, exemplaren met überhaupt minder dan 100.000 km van deze leeftijd zijn zeldzaam (R’s en T-5R’s niet meegerekend).

Voor wie nu hoopt dat de eigenaar niet realiseert wat voor goud hij in handen heeft: de Bring A Trailer-advertentie heeft al een bod van 8.800 dollar opgeleverd: veel geld voor een oude baksteen. Is dat het waard, of zou je hem overslaan?

Tesla Model 3 met maar 150 km actieradius? Dat kan!

It’s all about the money subsidie.

Het is moeilijk voor Tesla om iedereen tevreden te houden. Recent hebben jullie ondergetekende gehoord over de versies van de Model Y. Net zoals de Model 3 valt die auto wat mij betreft een klein beetje tussen wal en schip. Als je gewoon een goede, slimme auto zoekt, dan is de Model 3 helemaal voor jou. Gaat het je echter puur en alleen om de actieradius, dan is het slimmer om voor een Kona of Niro te gaan. Niet zoveel tech, maar wel onder die magische 50.000 euro-grens. Bij de Model 3 kun je kiezen voor een versie die de Koreanen verslindt qua actieradius, maar dan mag je wel 22 procent bijtelling betalen voor zo’n 10 tot 15 duizend euro. Wil je er net onder blijven, dan moet je tevreden zijn met zo’n 350 km actieradius en weinig opties.

In Canada vindt eenzelfde situatie plaats. In de vorm van subsidie kun je zo’n 5.000 dollar terugkrijgen op elektrische auto’s. Auto’s doen mee als ze een vanafprijs van minder dan 45.000 dollar hebben en met alle opties niet hoger dan 55.000 dollar komen. Let wel: dit geldt alleen voor de verschillende trim levels. Ja, een Model 3 Dual Motor kan oplopen tot 75.000 euro (en zo’n zelfde bedrag in CAD), maar die telt dan niet mee. Toch levert het Tesla zo’n zelfde ‘tussen-wal-en-schip’ verhaal op, want de Model 3 Standard Range kost in Canada 47.000 dollar. Vervelend, want daardoor kunnen ze niet meedoen aan de subsidieregeling. Of wel?

Jup: Elon Musk is een bijtertje. Tesla introduceert in Canada de Standard Range-versie met een actieradius van 150 km. Deze staat in de prijslijsten voor een geheel toevallige 44.999 dollar. Vervolgens is de Standard Range Plus dezelfde auto, maar dan met een actieradius van 386 km. Omdat de prijsspanne van de Standard Range nu tussen de 44.999 en 53.700 dollar ligt, mag Tesla meedoen met de subsidieregeling en staan ze genoteerd op de lijst.

Op de Canadese Tesla-website wordt het bestaan van de 150 km-versie niet ontkend, maar hij wordt niet opgenomen in de configurator. De 150 km-versie is waarschijnlijk ook niet bedoeld voor de massaverkoop, maar gewoon zodat de 386 km-versie beter in de markt ligt. Well played, Tesla. Voor wie de instapprijs nog steeds belachelijk hoog vindt: vergeet niet dat de euro precies twee derde is van een Canadese Dollar. Zelfs de Standard Range Plus van 53.700 CAD kost maar 35.588 euro als je het omrekent. Een stuk goedkoper dan de 47.800 euro die je hier mag aftikken. (via Electrek)

9 bijzondere momenten uit het leven van Ayrton Senna

Sempre Senna.

Als vanzelfsprekend is het leven van de zeer charismatische, bloedsnelle en ongelooflijk vastberaden Ayrton Senna da Silva getekend door extreem hoge pieken en zeer diepe dalen. Hoewel hij in zijn queeste te allen tijde het maximale uit de auto te wringen meermaals in een negatief daglicht terechtkwam, won hij met zijn onnavolgbare karakter de harten van miljoenen – ook ver buiten de sport. Duidelijker werd dit niet dan na de onfortuinlijke dood van Senna, op wiens begrafenis een ontroostbare oceaan van mensen afkwam.

Exact vijfentwintig jaar na het veel te vroege vertrek van Senna willen wij een aantal bijzondere momenten uit zijn leven, zowel op als naast de baan, uitlichten.

De strijd om het Britse Formule 3-kampioenschap van 1983.

Na in 1982 zijn eerste Formule 3-test af te hebben gewerkt bij Eddie Jordan, is het duidelijk dat Senna uit een ander hout is gesneden. Binnen luttele ronden is Ayrton sneller dan meer bewezen coureurs. Bij het terugkeren naar de pitstraat weet hij de mechanici vervolgens concrete en precieze instructies te bieden, waarmee de auto sneller gemaakt kan worden.

Wanneer Senna tot een akkoord komt met Dick Bennett en tekent bij West Surrey Racing, begint hij zijn eerste seizoen in de Formule 3 met een zegereeks van liefst negen wedstrijden en acht pole positions. Daarna besluit zijn team te kiezen voor andere bandencompounds en krijgt hij te maken met een vastberaden Martin Brundle (Eddie Jordan Racing), met wie hij de rest van het jaar in een heuse tweestrijd verwikkeld raakt. Op één race na wint het duo alles. Met twaalf zeges sluit Senna het seizoen uiteindelijk af als kampioen, negen punten voor zijn Britse concurrent. Het jaar daarop treffen ze elkaar in de Formule 1.

9 bijzondere momenten uit het leven van Ayrton Senna

Geef hem een vinger…

… en hij grijpt niet alleen de hele hand, maar ook de rest van de arm en daarna het lichaam. In andere woorden: Senna zal zijn kansen altijd volledig benutten. Door zijn verbluffende optreden in de Britse Formule 3 krijgt hij datzelfde seizoen nog de kans om bij verschillende teams zijn teen in het water der Formule 1 te dopen. Topteams, welteverstaan. Williams, Brabham, McLaren, Lotus: allemaal staan ze voor hem in de rij. Uiteraard zijn allen zeer onder de indruk van de kwaliteiten van het wonderkind uit Sao Paolo, maar om politieke redenen wordt er niets getekend. Is het geen volle rijdersbezetting, dan is het wel een bepalende sponsor die per se een coureur uit eigen land achter het stuur wil hebben. Dit terwijl Senna in de tests sneller blijkt te zijn dan de gevestigde orde.

Senna test dat jaar ook voor het nog vrij jonge Toleman en besluit, enigszins uit nood, daar zijn heil te zoeken. Na een uitvalbeurt in de seizoensopener scoort hij in zijn tweede wedstrijd zijn eerste punten, om het volgende weekend diezelfde truc te herhalen. In een zeldzaam onbetrouwbare auto belandt hij vervolgens driemaal op het podium, waaronder eenmaal na een legendarisch optreden in Monaco.

Het vernederen van talloze wereldkampioenen in gelijkwaardig materiaal

Een van de meest tergende aspecten van de Formule 1 is de ongebalanceerde competitie. In een goed seizoen zullen drie, misschien vier teams om overwinningen kunnen strijden. Aangezien het materiaal voor een aanzienlijk gedeelte mede bepalend is voor het succes van een coureur, is het soms lastig vast te stellen wie nu absoluut het beste is. Totdat je ze in dezelfde bolide plaatst.

Wanneer een nog relatief onbekende Ayrton Senna in 1984 op de valreep wordt uitgenodigd mee te doen aan een all-star race op de vernieuwde Nürburgring, zal zijn hoofd ongetwijfeld even hebben geduizeld. In een wedstrijd met identieke Mercedes’ 190Es, waaraan ruim een dozijn Formule 1-kampioenen meedoen, krijgt Senna de ultieme kans zijn stempel te drukken. Het asfalt van de nieuwe GP-Strecke is bedekt met water – ideaal voor de Braziliaan, die optimaal gebruikmaakt van de situatie en iedereen achter zich laat. Senna wint overtuigend, voor Niki Lauda en Carlos Reutemann. Volgens de verhalen neemt John Surtees, de enige wereldkampioen op twee én vier wielen, naderhand contact op met Enzo in een poging il Commendatore te overtuigen Senna aan het team te verbinden.

Zijn oppermachtige kwalificatie in Monaco, 1988

Een van de weinige jaren dat de absolute koning van het prinsendom niet met de zege aan de haal wist te gaan, is alsnog een van zijn meest indrukwekkende optreden in de straten van Monaco. In zijn eerste jaar bij McLaren kreeg hij direct de meest dominante Formule 1-auto van zijn leven: de MP4/4. Samen met Alain Prost won hij vijftien uit zestien Grand Prixs. Ook in Monaco was de McLaren veruit het snelste, maar aan elkaar gewaagd waren de rivalen daar allerminst.

In de kwalificatie zette Senna de toon door te openen met een dijk van een tijd. Prost was aanvankelijk bijna twee seconden trager, maar wist zich te verbeteren en kwam tot op een seconde van zijn teammaat. Voor Senna was dit niet voldoende, dus besloot hij het nogmaals te proberen. De limiet opzoekend vond hij nog meer. Zijn uiteindelijke rondetijd was ruim 1,4 seconden sneller dan die van Prost. De nummer drie, Gerhard Berger, bungelde op meer dan 2,6 seconden. In de wedstrijd gooide hij een voorsprong van bijna één minuut jammerlijk in de Middellandse Zee, toen het team hem beval langzamer te rijden. Naar eigen zeggen bevond hij zich “in een andere dimensie”.

Eindelijk zegevieren voor eigen publiek

Zijn eenenveertig (41) overwinningen zal Senna ongetwijfeld gekoesterd hebben, maar het dichtste bij zijn hart staat zonder meer de zege voor eigen publiek. Zoals zoveel Formule 1-coureurs weten, is het behalen van succes op eigen bodem een van de lastigste opgaven. Ayrton Senna is geen uitzondering op de regel. Ondanks dat hij na zeven seizoenen in de koningsklasse tweemaal wereldkampioen was geworden, had hij in Brazilië nog altijd niet op de hoogste trede mogen stappen.

In 1991 leken de planeten dan éindelijk in een rechte lijn te staan, als een voorbode voor zijn onvermijdelijke thuiszege. Senna kende een wereldstart en was binnen enkele ronden meer dan drie seconden los van de nummer twee. Samen met Nigel Mansell bouwde hij een fikse voorsprong op van ruim een halve minuut. De besnorde Brit leek echter de favoriet voor de overwinning te zijn, zelfs na een bijzonder trage pitstop, maar versnellingsbakproblemen gooiden roet in zijn porridge. Ondanks zijn grote voorsprong zou de slotfase voor Senna niet eenvoudig zijn. Ironisch genoeg werd Ayrton geteisterd door een soortgelijk probleem als Mansell. Maar Senna hield vol. De volksheld, wiens zesde versnelling enkel nog functioneerde, vocht verbeten door en kwam uiteindelijk met krap drie seconden voorsprong op Patrese over de streep. Al schreeuwend van de pijn en overvallen door spasmes keerde hij terug naar de pitstraat, alwaar hij haast het ereschavot opgetild moest worden. Missie: volbracht.

Het redden van collega Erik Comas op Spa-Francorchamps, 1992

Dat Ayrton Senna de nederige eigenaar was van een groot en goed hart, bewees hij bijvoorbeeld tijdens een oefensessie van de Grand Prix van België in 1992. Toen Erik Comas de controle over zijn Franse Ligier verloor in Blanchimont – een bloedstollend snelle linker knik – en met een noodgang tegen de muur klapte, was Senna als eerste ter plaatse. Zonder na te denken over zijn eigen veiligheid stopte hij zijn McLaren langs de baan en rende hij naar de Fransman, wiens hoofd was geraakt door een band. Comas was buiten bewustzijn en had zijn voet nog op het gaspedaal, waardoor de motor duizenden toeren draaide. Senna stabiliseerde het hoofd en de nek van Comas totdat de hulpdiensten hem aflosten en, misschien nog belangrijker, schakelde de motor uit. Comas beweert nog altijd zijn leven te danken aan Senna, zijn reddende engel. Later bleek namelijk dat de situatie mogelijk fatale gevolgen had kunnen hebben, omdat de auto brandstof aan het lekken was.

Zijn wonderrit op het circuit van Donington

Tegenwoordig zien we vooral Michael Schumacher als de regenkoning, maar voordat de Rode Baron hoge ogen wist te gooien tijdens regenachtige wedstrijden was het Senna die iedereen voor schut zette op nat asfalt. Met name zijn optreden tijdens de Grand Prix van Europa, die verreden werd op het circuit van Donington, ging de geschiedenisboeken in als een van de meest wonderbaarlijke staaltjes autocontrole ooit.

Bij de start verliest Ayrton aanvankelijk enkele posities door stevig elleboogwerk van diezelfde Schumacher, seconden daarna laat hij op verbluffende wijze zien wie er heer en meester is. Binnen luttele bochten werkt hij zichzelf op tot aanvoerder van het peleton. Buitenom bij Wendlinger, binnenlangs bij Hill om vervolgens Prost te verschalken. Niemand houdt hem bij. Na bijna twee uur racen heeft hij iedereen behalve Hill, die krap anderhalve minuut achter hem rijdt, op een ronde gezet. De snelste ronde claimt hij terwijl hij door de pitstraat sjeest. Senna moet zijn overwinning wel vieren met zo mogelijk de lelijkste troffee die ooit is uitgedeeld aan een F1-coureur.

9 bijzondere momenten uit het leven van Ayrton Senna

Foto’s doorgeven aan de Braziliaanse pers

Dat Senna alles op alles zette een zo goed mogelijke kans te krijgen om te winnen, ging verder dan alleen zijn bezigheden op het circuit. De Braziliaan raakte op een zeker moment namelijk bevriend met een fotograaf, Angelo Orsi. Al vroeg in zijn loopbaan benaderde Senna de fotograaf met de vraag of hij zijn foto’s kon opsturen, zodat hij deze vervolgens door kon geven aan de Braziliaanse pers. De Braziliaanse media had namelijk het geld niet om de avonturen van Senna op de voet te volgen. Door Orsi’s beelden van Senna naar zijn moederland te sturen, kon de bevolking zien hoe Ayrton stand hield in het WK. Als gevolg werd Senna alsmaar populairder bij het volk, en daarmee ook de sponsoren. Zo kon hij zijn activiteiten weer beter bekostigen.

Het stilletjes doneren van miljoenen aan kansarme kinderen

Zelfs voor een gedreven man als Senna bestaat er meer dan racen. Hoewel het absoluut het belangrijkste is in het leven van de Braziliaan, neemt de diepgelovige Senna ook de tijd om zijn land op de been te helpen. Ayrton heeft het met name te doen met de kansarme jeugd. Naarmate hij ouder wordt en zijn vermogen en status groeien, begint hij in stilte zijn middelen te gebruiken om kinderen te helpen. Voor zijn overlijden doneert Senna persoonlijk miljoenen van zijn fortuin. Het vormt de fundering voor het latere Instituto Ayrton Senna, een stichting die enkele maanden na zijn dood wordt opgericht door zijn familie.

BONUS: zijn laatste zege in de Formule 1

Wil je de laatste zege van Senna in de Formule 1 nog eens ervaren, klik dan HIER om het verhaal te lezen.

Uiteraard zijn er nog talloze momenten uit het leven van Senna die niet in deze lijst voorkomen. Hierom willen we jullie vragen je favoriete stukken uit Senna’s bestaan te delen in de reacties.

‘Ronaldo is nieuwe eigenaar Bugatti La Voiture Noire’

Hij heeft er de centjes voor.

Hoe maak je de allerduurste auto ter wereld? Simpel: je pakt een van de duurste auto’s ter wereld en gaat daarmee aan de slag. Je verandert wat dingen aan het koetswerk, monteert andere wielen en geeft het project een bijzondere naam. Vervolgens gooi je er nog wat pure winst overheen.

Het resultaat is de Bugatti La Voiture Noire. Deze zwarte supercar moet denken aan de Typ 57 SC Atlantic. Een gedeelte van de lijnen komen overeen, alhoewel dat percentage wel vrij klein lijkt te zijn. Ze hebben teveel hun best gedaan om te zeggen dat er geen verschil is, maar gevoelsmatig zijn de verschillen te klein om de enorme meerprijs te rechtvaardigen. Mocht je jezelf afvragen wat de verschillen nog meer zijn, die worden uitgebreid behandeld in dit artikel.

Bugatti La Voiture Noire '19

Er zijn maar weinig mensen die zich een La Voiture Noire kunnen veroorloven. Er zullen zelfs Chiron eigenaren zijn die 19 miljoen euro voor een auto nèt even te veel van het goede vinden. Aanvankelijk was de consensus dat Ferdinand Piëch de nieuwe eigenaar zou worden. Hij heeft aan de wieg gestaan van de wedergeboorte van Bugatti en heeft dankzij de verkoop van vele TDI’tjes voldoende kwartjes om over te gaan tot aanschaf.

Bugatti Type 57S Atlantic - La Voiture Noire '19

Maar er duiken nu hardnekkige geruchten op dat niet Ferdinand Piëch zich gaat ontfermen over de Uber-Bugatti, maar een voetballer. In tegenstelling tot 11 kwajongens uit Amsterdam speelt hij niet meer mee in de Champions Laegue, maar hij heeft een behoorlijke naam in het voetbal. Het is namelijk Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro, beter bekend als Cristiano Ronaldo. De Portugees won menig maal de Beker met de Grote Oren en heeft de afgelopen jaren een behoorlijk vermogen opgespaard.

Bugatti Chiron - Cristiano Ronaldo

Hij staat daarnaast bekend als een Bugatti-liefhebber. Bij het winnen van het Europees Kampioenschap in 2016 deed hij zichzelf een Veyron Grand Sport cadeau. Ook heeft hij al een Chiron in zijn garage staan. Na wat onderzoek lijkt de bron van het nieuws het Spaanse ‘Marca‘ te zijn, een van de weinige kranten die niet onder de indruk waren van de rijkunsten van Max Verstappen. Of het waar is, is dus niet zeker, maar de kans is redelijk groot. Het zal overigens nog wel even duren voordat de La Voiture Noire afgeleverd wordt. Zo moet het interieur nog bekend gemaakt worden. De auto wordt pas verwacht in 2021.

Ach gut, Tesla rijders blijken extreem subsidiegevoelig!

Wie had dat aan kunnen zien komen?

Op het internet en in het echte leven kom je ze geregeld tegen: Tesla-adepten, Fansla’s, Musketiers en EV-apostelen. Alle andere auto’s zijn inferieur, want die zijn niet elektrisch. Alle elektrische auto’s van andere fabrikanten zijn ook niet zo goed als Tesla. Ergo: er is Tesla voor en er is Tesla na, maar Tesla is het belangrijkste wat er is. Alleen Tesla kan innovatie en duurzaamheid aan elkaar koppelen.

Dan rijst natuurlijk de vraag: is dat wel zo? Zijn Teslarijders nu echt duurzame innovators? Of zijn het gewoon ordinaire geldwolven? In Nederland lijkt dat voorlopig wel het geval. Naast het feit dat een Tesla duurzaam en innovatief is, is het natuurlijk spotgoedkoop. Wat te denken van de motorrijtuigenbelasting? Ondanks dat de goedkoopste Model 3 100 kg meer weegt dan mijn Alfa Romeo 159, betaal je voor een Model 3 namelijk zo’n 130 euro per maand minder aan MRB: namelijk helemaal niets. Als je een Tesla Model 3 zakelijk gaat rijden (wat iedereen ook doet), dan zijn er nog diverse KIA en MIA regelingen. Tevens betaal je tot 50.000 euro slechts 4% bijtelling. Kortom, Tesla rijden is voornamelijk heel erg goedkoop. Althans, dat is de aanname van ondergetekende.

Tesla Model S '19

Gelukkig kregen de verkoopcijfers binnen van het afgelopen kwartaal. Kunnen we daaruit concluderen dat men Tesla vanwege de portemonnee rijdt? Waarschijnlijk wel. Zeker als we kijken naar de Tesla Model S en Model X. Van die auto’s werden er in december van 2018 gezamenlijk 2.210 stuks verkocht. In de eerste vier maanden van dit jaar zijn dat er slechts 58. Achtenvijftig. Dat terwijl de P100D Ludicrous een heel stuk goedkoper is geworden. Het is niet zo dat de verkopen nog moeten aantrekken, in April werden er slechts 4 exemplaren van de Model S X verkocht.

Tesla Model X P100D '19

De Tesla Model 3 daarentegen doet het wel goed. De auto is pas sinds februari leverbaar, maar er zijn er nu al 3.164 exemplaren van verkocht. In de maand Maart waren dat er 2.190 stuks. Andere betaalbare elektrische auto’s doen het minder goed. De Hyundai Kona (377), Kia e-Niro (323) en Nissan Leaf (293) waren aanzienlijk minder in trek. Het is niet zo overigens dat het ‘te wijten’ is aan Tesla. Nederland biedt de perfecte omstandigheden voor de Amerikaanse EV-pioniers. Het ministerie van Financiën zal de verkoopcijfers met samengeknepen billen in de gaten houden, want 7,7% van de nieuw verkochte auto’s is volledig elektrisch.

De betrouwbaarste Fiat ooit is niet meer

Het gaat maar door.

Zoals we gisteren al aangaven in dit artikel, zijn er nogal veel auto’s die deze maand uit productie zijn genomen. Op een of andere manier gaat april 2019 de geschiedenis in als de maand waarin veel auto’s uit productie gingen.

Uiteraard gaan er ook bij het FCA-concern veel auto’s uit productie. Een groot verschil met FCA en andere concerns is dat de Amerikaans-Italiaanse alliantie de uit productie genomen auto’s niet van een opvolger voorziet. Dat is ook het geval met de Fiat Fullback. De compacte pickup kwam in 2016 op de markt en de stekker wordt er per direct uitgetrokken.

Fiat Fullback

De Fiat Fullback is waarschijnlijk de meest betrouwbare Fiat ooit gebouwd. Technisch gezien is het namelijk een Mitsubishi L200, een auto met een behoorlijke reputatie op het gebied van betrouwbaarheid. Voor een tijdje heeft FCA de L200 voorzien van andere badges. Naast de Fiat Fullback was daar de RAM 1200.

Fiat Fullback

De Fiat Fullback was voorzien van een 2.5 diesel (126 of 134 pk) of een een 2.4 benzinemotor met 130 pk. Later kwam daar een 150 pk en 180 pk diesel bij. Volgens Fiat was het te lastig om de auto te laten voldoen aan de telkens stringentere milieu-eisen en werden er te weinig van verkocht om grootschalige modificaties te rechtvaardigen. Het Fiat bedrijfswagenprogramma omvat nu de Fiorino, Doblo, Talento en Ducato.

Deze Mercedes-Benz E-Klasse is mooier dan de echte

Bijzonder knap gedaan!

Wat is er toch gebeurd met sierlijk vormgegeven auto’s? Gewoon een nette, strakke en eenvoudig vormgegeven automobiel die tijdloos fraai is. Is dat nu zo heel erg moeilijk? Veel auto’s kennen behoorlijk veel vreemde details zoals gigantische grilles, chromen hockeysticks aan de zijkant, nepuitlaten, bicolor velgen en de meest kitscherige koplampen.

Waarschijnlijk kijken we op die kenmerken terug zoals we ook terugkijken op het modebeeld uit de jaren 80: enorme vetkuiven, truien met van die bollen en strepen en natuurlijk hoge kousen. Het is nu eenmaal het tijdsbeeld. Ondanks bovengenoemde kritiek kunnen we de huidige Mercedes-Benz E-Klasse eigenlijk weinig kwalijk nemen. De ‘W213‘-generatie is in de juiste configuratie best een fraaie auto.

Mercedes-Benz E350 (W213) '19

Het enige wat je ‘m kunt verwijten is onderscheidend vermogen. Het is net een grote C-Klasse of kleine S-Klasse. Gelukkig is daar David Obendorfer, een persoon die bijzonder vaardig is in het maken van diverse automobiele renders. Zijn laatste project is de Icon E-Concept. De auto is gebaseerd op de huidige Mercedes-Benz E-Klasse. Echter, de lijnen van de auto zijn overduidelijk geïnspireerd op een voorvader van de E-Klasse, de W114/W115.

Mercedes-Benz E Icon Concept '19

Naast het feit dat de auto zeer succesvol was (zo’n 2 miljoen exemplaren zijn ervan gebouwd) en de betrouwbaarheid op een zeer hoog niveau stond, was er nog een reden om deze generatie Mercedes te waarderen: het exterieurdesign. Het was namelijk Paul Bracq die de Mercedes een bijzonder herkenbar doch elegant voorkomen meegaf. Normaliter wordt retrodesign altijd een potsierlijk idee. De subtiele lijnen van toen passen niet op de obesitas-proporties van tegenwoordig.

Mercedes-Benz E-Icon '19

De E Icon is een uitzondering, want wat is het eindresultaat geslaagd. Met name die achterkant is bijzonder fraai. De koplampen zijn wellicht iets te veel retro zeker in combinatie met de klassieke grille. Maar ja, het is een Mercedes, daarbij past een beetje statigheid. Niet alleen het uiterlijk is geïnspireerd op de W114/W115, ook het interieur is dat. Het ziet er eenvoudiger, cleaner en tijdlozer uit, zonder dat er echt dingen lijken te missen. Bijzonder knap. Uiteraard staat dit project los van Mercedes-Benz zelf. Laten we hopen dat ze voor de W214 generatie weer terug gaan naar dat eenvoudige en statige lijnenspel.

Deze uitdaging heeft Mercedes met de AMG One

En het is tevens een deel van de reden waarom de hypercar vertraagd is.

Darn you EU! De steeds strenger wordende regels gooit roet in het eten van de plannen van de autoindustrie. Door de invoering van de WLTP-cyclus moeten autofabrikanten aan de bak en dat voelt de consument ook. Hier in Nederland vliegen de prijzen van nieuwe auto’s bijvoorbeeld omhoog omdat de overheid geen zin heeft om de BPM te corrigeren, maar er is meer aan de hand.

De komst van de WLTP heeft tot gevolg dat benzineauto’s uitgerust worden met een partikelfilter. Niet alleen klinken daardoor nieuwe auto’s minder lekker, ook moeten fabrikanten aan de slag met de performance van een voertuig. De Peugeot 308 GTi levert bijvoorbeeld enkele pk’s minder na de update. De Leon Cupra 300 mist 10 paarden en is nu goed voor 290 pk en ook de Golf R moet het stellen met 300 paarden in plaats van 310 beloofde paarden.

De introductie van de WLTP komt op een moment dat Mercedes-AMG midden in het ontwikkelingstraject zit met de One. Autocar laat weten dat de Duitsers in Affalterbach druk bezig zijn met het ontwikkelen van een partikelfilter voor de One. Dit is niet simpel, want AMG wil alsnog de beloofde 1.000 pk+ kunnen leveren en dat is lastiger met het filter. Vorig jaar oktober werd al duidelijk dat het hele project vertraging zou oplopen. Mercedes-AMG heeft de nodige uitdagingen met de F1 V6 hybride, onder andere op het gebied van koeling.

Waarom het CJIB wanbetalers minder vaak hard aanpakt

Wat is er aan de hand?

Het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB) is zo’n orgaan waar je of regelmatig mee te maken hebt, of vrijwel nooit. Het ligt maar net aan je rijgedrag en/of hoeveel kilometers je jaarlijks maakt. Twijfel je na een autorit of je ergens geflitst bent, dan zijn de weken na die autorit altijd spannend bij de brievenbus: krijg ik wel of geen witte envelop met het bekende paarse randje op de mat?

Toch een boete gekregen? Shit. Vandaag de dag kun je eenvoudig en snel het boetebedrag overmaken via de site van het CJIB. Mogen we best voor applaudisseren, toch nog een ICT-dingetje die onze overheid wel voor elkaar heeft gekregen. Mag overigens ook wel voor die fantastische negen euro administratiekosten.

Er zijn ook mensen die om wat voor reden dan ook de boete niet betalen. Na een tijdje en een verhoging verstrijkt de mogelijkheid en heeft het CJIB het recht om een dwangmiddel op te leggen. Uit onderzoek van Pointer blijkt echter dat de dames en heren in Leeuwarden steeds minder gebruik maken van het dwangmiddel bij wanbetalers. Maakte het CJIB in 2013 nog 710.502 keer gebruik van het dwangmiddel, in 2018 was dit nog maar 197.601. Een bizar verschil. Dit terwijl het aantal boetes ongeveer gelijk is gebleven. Het CJIB beschikt over een aantal dwangmiddelen. De instantie is gemachtigd een rijbewijs in te nemen, een voertuig buiten gebruik te stellen of om de wanbetaler tijdelijk op te sluiten totdat de boete is betaald. Vooral die laatste maatregel wordt fors minder toegepast. Werden in 2013 nog 116.955 wanbetalers maximaal zeven dagen opgesloten, vorig jaar ging het nog maar om 1.215 gevallen.

Het is niet zo dat het CJIB dit vergeet te doen of simpelweg achterover leunt. Er zijn andere dingen gaande. In 2015 kwam er een kritisch rapport van de de Nationale ombudsman over het gijzelen (in cel zetten) van wanbetalers. Daarnaast komt het vaker voor dat er van de wanbetaler geen vaste woon- en verblijfplaats bekend is. Vervolgens krijgen deze mensen ook geen post dat ze voor de rechter moeten komen. Een oproep in de Staatscourant wordt amper gelezen en dit heeft tot gevolg dat de wanbetaler niet voor een rechter verschijnt. Het OM kan dan niet oordelen of de persoon betalingsonmachtig is en de vordering van het CJIB om de verdachte achter de tralies te krijgen verdwijnt in de prullenbak. Wel zal de persoon opgenomen worden in het opsporingsregister van de politie.

De boetes en de registratie in het opsporingsregister blijven staan. Een verdachte looptb bijvoorbeeld tegen de lamp bij verkeerscontroles die de politie in samenwerking met de Belastingdienst regelmatig organiseert. In zulke gevallen moeten openstaande boetes direct worden voldaan. Lukt dit niet, dan heeft de politie het recht om het voertuig in beslag te nemen en/of de verdachte aan te houden.

Koop de LaFerrari van Jay Kay

Kun je eindelijk je LaFerrari terugvinden bij een Cars & Fristi sessie.

Gave auto’s kosten nu eenmaal veel geld. Het is iets waar we heel erg weinig aan kunnen doen. Dat wil niet zeggen dat dure auto’s automatisch erg gaaf zijn. Een goed voorbeeld zien we altijd bij popsterren en sporters.

De extreem snel verkregen hoeveelheid pecunia zorgt ervoor dat automatisch ‘het duurste’ wordt gekozen. Het resulteert in fantasieloze collecties en bizar slecht gekozen uitvoeringen. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen, zoals het geval is met de frontman van Jamiroquai: Jason Kay.

Ferrari LaFerrari Jay Kay '14

De beste man is sinds 1992 aan de weg aan het timmeren met een unieke combinatie van disco, jazz, soul en funk. Het resultaat is dat zijn 8 albums als een malle verkochten en zijn concerten zeer goed bezocht zijn. Uiteraard is hij daar financieel enorm op vooruit gegaan. Gelukkig is Jay Kay een enorme petrolhead, dus in zijn alsmaar wisselende collectie vind je enkel gave auto’s. Af en toe staat er eentje te koop, zoals nu het geval is. Het is meteen de showstopper van de collectie: een LaFerrari.

Ferrari LaFerrari Jay Kay '14

Zoals het Jay Kay siert is het niet een LaFerrari in het rood met matzwarte strepen en zwarte velgen. Welnee, de Brit koos voor een uiterst felle groene tint. De auto kan het overigens uitstekend hebben. De kleur, die ‘Signal Green’ wordt genoemd, moet refereren aan de kleur groen van de Italiaanse vlag. Jay Kay koopt voornamelijk oude auto’s en wilde bij het kopen van een nieuwe LaFerrari het meteen goed doen. Held.

Ferrari LaFerrari Jay Kay '14

De LaFerrari staat te koop in London en heeft volgens de verkoper één vorige eigenaar gehad. De auto komt uit 2014 en staat 3.000 kilometer op de klok. De prijs is niet bekend (als je het moet vragen…), maar je krijgt er wel een matchende tassenset bij. De advertentie bekijken kan hier.